detail
Alma Mahler | Fünf Lieder
Gustav Mahler | Rückert-Lieder
Henry Duparc | liederen
Hector Berlioz | Les nuits d’été



Ellen en Frank brengen vier liederen van Henri Duparc. Ze nemen u mee naar Amsterdam! Duparc heeft de grachten op een grandioze manier geschilderd, waardoor het lijkt alsof het om de mooiste stad van de wereld gaat. Hij heeft de stad nooit gezien!

Henry Duparc | liederen | FR


De uitnodiging voor de reis
Extase
Lamento
Het vroegere leven



De uitnodiging voor de reis

De uitnodiging voor de reis | FR

vertaling Marike Lindhout

Mijn kind, mijn zuster,
Denk eens hoe heerlijk het zou zijn
Daarheen te gaan en samen te leven!
Om lief te hebben in alle rust,
Om lief te hebben en te sterven
In het land dat op je lijkt!
De waterige zonnen
Van deze troebele luchten
Hebben voor mij de charmes
Zo geheimzinnig
Van je trouweloze ogen,
Fonkelend door hun tranen heen.
Dáár is alles orde en schoonheid,
Weelde, kalmte en genot.

Glimmend meubilair
gepolist door de tijd,
zal onze kamer sieren:
De zeldzaamste bloemen
vermengen hun geuren
met de zwakke geur van amber,
de sierlijke plafonds,
de bronzen spiegels,
de oosterse pracht,
alles daar zou de ziel
toefleuisteren in het geheim
van hun zachte moederlaal
Dáár is alles orde en schoonheid,
Weelde, kalmte en genot.

Zie op deze grachten
De slapende boten
Reislustig van aard;
Het is om te vervullen
Je minste verlangen
Dat zij van het einde van de wereld komen.
– De ondergaande zonnen
Bekleden de velden,
De vaarten, de hele stad,
Met hyacint en goud;
De wereld gaat slapen
In een warm licht.
Dáár is alles orde en schoonheid,
Weelde, kalmte en genot!

Extase

Extase | FR


Op een bleke lelie slaapt mijn hart
Een slaap zacht als de dood
Exquise dood, dood geurend
Naar de adem van mijn geliefde
Mijn hart slaapt op een bleke lelie …

Lamento

Lamento | FR


Kent U de witte tombe,
Waar met een klagend geluid
De schaduw van een taxusboom zweeft?
Op de taxusboom een bleke duif,
Droevig en alleen in de ondergaande zon,
Zingt zijn lied:

Je zou zeggen dat de ontwaakte ziel,
Huilt onder de aarde, eenstemmig
Met het lied,
En over het ongeluk vergeten te zijn
Zich beklaagt in gekoer
Heel zachtjes.

O! Nooit meer dicht bij de tombe
Zal ik gaan, wanneer de avond valt
In zijn zwarte mantel,
Om de bleke duif te horen
Zingen, hoog in de taxusboom
Zijn klaaglijk lied.

Het vroegere leven

Het vroegere leven | FR


Lang woonde ik onder weidse galerijen
Door de zeezonnen beschilderd met duizenden vuren,
En met hun grote pilaren, recht en statig,
Des avonds gelijk aan basalten grotten.

De woeste golven deden de hemel kantelen,
En vermengden op plechtige en mystieke wijze
De almachtige akkoorden van hun rijke muziek
Met de kleuren van de ondergaande zon
weerkaatst in mijn ogen.

Daar is het, daar leefde ik in kalme wellust,
Temidden van het azuur, de golven, de pracht
En naakte slaven, doordrenkt van geuren,
Die mijn voorhoofd met palmtakken verkoelden,
En wier enige zorg was te verhevigen
het smartelijk geheim dat me deed smachten.




Zaterdag 9 september 2017

Ellen Pieterse en Frank Fahner brengen Zwoele Zomernachten in de Kapel op ’t Rijsselt, Mettrayweg 25, Eefde